exposities

“Spiegels”, Werklicht, Rotterdam (januari 2014) groep

“Weer Zien” Huis Kernhem, Ede (mei/juni 2012) duo

“Yellow Warrior”, Podium Mozaiek, Amsterdam (januari/februari 2012) solo

 “Ongewoon alledaags”, Dorpshuis, Duivendrecht (1 februari- 1 maart 2011) solo

 “In de vertraging”, Chiellerie, Amsterdam (maart 2011) duo

 “Gisteren-vandaag-morgen…een verhaal”, De Andere Kant, Geldrop (juni/ juli 2010) Indo-groep

Open Ateliers Oost, Amsterdam (maart 2010) duo

”Werken, verwerken, verbeelden”, Provinciehuis, Den Haag (2005) Indo-groep

Scheltema, Amsterdam (2004) solo

”Tussen twee werelddelen in, wacht het verlangen van een oceaan”, Stedelijk Museum, Delft (2003) Indo-groep

Galerie Meduza, Praag (1995) solo

Galerie R, Praag (1992) internationale groep

TNO, Leiden (1992) solo

Riagg, Amsterdam (1992) solo

”Portret van de Kinkerstraat”, fotofestival Naarden (prijs, 1989) groep

Interviews:

“Van de padihalmen tot de molens”, Indisch radioprogramma Omroep Brabant (2006)

“Vechten tegen spoken”, portret van Miranda Birney, dochter van een Nederlands-Indische militair, De Humanist (september 2002)

Fotoclip op CultTV (2008)

Creatieve scholing:

1997. Forum, Centrum voor communicatie en journalistiek, Utrecht – fotoredactie

1989-1991. KABK, Koninklijke academie beeldende kunsten, Den Haag – fotografische vormgeving

1987-1989. Vrije Academie, Den Haag – autonome fotografie

Miranda Birney – Persbericht bij de expositie ‘In de vertraging

Techniek of compositieregels zijn niet aan fotograaf Miranda Birney besteed. Niet dat ze beide aspecten niet beheerst maar ze wenst er zich niet door te laten hinderen. Het staat haar spontatiteit en impulsiviteit maar in de weg. Daarmee is meteen de kracht van haar werk blootgelegd. Ze ontspant de sluiter alleen bij bestaand licht, dus geen ingewikkelde lichtopstellingen of flitsfotografie. Overbelichting of bewegingsonscherpte worden door haar in dank aanvaard wanneer deze ‘fouten’ meer glans geven aan de suggestieve lading van een beeld. Want een beeld is voor haar pas geslaagd als er een suggestie vanuit gaat.

Al vanaf haar vijftiende gaat Miranda de straat op om zich te laten leiden door haar intuïtie. Die werkwijze levert steeds verrassende beelden op. In bijna alle foto’s van Miranda ontbreekt de mens en toch is diens aanwezigheid steeds tastbaar als sporen van het menselijk bestaan. Sommige mooi, andere lelijk. Een aantal elementen -zoals gebroken ramen (of spiegels) en lichtval- komt steeds terug in Miranda’s beelden. De betekenis van die elementen geeft zich niet zomaar prijs.

De intuïtieve werkwijze van Miranda wordt voor een belangrijk deel gevoed door persoonlijke motieven. Het is het onderbewuste dat spreekt. Daarom zijn gemoedsrust en verleden belangrijke pijlers in haar werk. Zo maakte Miranda al eens een zeer persoonlijke serie over haar ouderlijk huis. Het maken van beelden stelt haar in staat om de wereld in perspectief te blijven zien. Uitzonderingen daargelaten werkt ze zelden conceptmatig. Je zou zeggen chaos troef. En toch is dat niet waar. Er is wel degelijk een rode draad in haar werk te zien. Het onderbewuste brengt haar daar steeds naar terug. Misschien zou je het werk van Miranda nog het best kunnen omschrijven met de woorden ‘zuiver’ en ‘onbevangen’.

Frank van den Bosch, kunsthistoricus. (2011)

Miranda Birney – Press release accompanying the exhibition ‘In de vertraging’

No technique or composition rules are devoted to photographer Miranda Birney. Not that she does not master both aspects, but she does not want to be hindered by them. It gets in the way of her spontativeness and impulsivity. This immediately revealed the power of her work. She only releases the shutter in existing light, so no complicated light setups or flash photography. Overexposure or motion blur are gratefully accepted by her when these “errors” add more gloss to the suggestive charge of an image. Because an image is only successful for her if it makes a suggestion.

Miranda has been taking pictures since she was fifteen, guided by her intuition. This method always produces surprising images. Man is missing in almost all of Miranda’s photos, and yet his presence is always tangible as traces of human existence. Some beautiful, some ugly. A number of elements – such as broken windows (or mirrors) and light – recur in Miranda’s images. The meaning of those elements does not reveal itself just like that.

Miranda’s intuitive working method is largely fueled by personal motives. It is the subconscious that speaks. That is why peace of mind and past are important pillars in her work. For example, Miranda has already made a very personal serie about her parental home. Making images enables her to keep seeing the world in perspective. With a few exceptions, she rarely works conceptually. You would say chaos trumps. And yet that is not true. There is indeed a common thread in her work. The subconscious keeps bringing her back there. Perhaps you could best describe Miranda’s work with the words “pure” and “uninhibited”.

Frank van den Bosch, kunsthistoricus. (2011)