exposities

“Spiegels”, Werklicht, Rotterdam (januari 2014) groep

“Weer Zien” Huis Kernhem, Ede (mei/juni 2012) duo

“Yellow Warrior”, Podium Mozaiek, Amsterdam (januari/februari 2012) solo

 “Ongewoon alledaags”, Dorpshuis, Duivendrecht (1 februari- 1 maart 2011) solo

 “In de vertraging”, Chiellerie, Amsterdam (maart 2011) duo

 “Gisteren-vandaag-morgen…een verhaal”, De Andere Kant, Geldrop (juni/ juli 2010) Indo-groep

Open Ateliers Oost, Amsterdam (maart 2010) duo

”Werken, verwerken, verbeelden”, Provinciehuis, Den Haag (2005) Indo-groep

Scheltema, Amsterdam (2004) solo

”Tussen twee werelddelen in, wacht het verlangen van een oceaan”, Stedelijk Museum, Delft (2003) Indo-groep

Galerie Meduza, Praag (1995) solo

Galerie R, Praag (1992) internationale groep

TNO, Leiden (1992) solo

Riagg, Amsterdam (1992) solo

”Portret van de Kinkerstraat”, fotofestival Naarden (prijs, 1989) groep

Interview “Van de padihalmen tot de molens”, Indisch radioprogramma Omroep Brabant (2006)

“Vechten tegen spoken”, portret van Miranda Birney, dochter van een Nederlands-Indische militair, De Humanist (september 2002)

Fotoclip op CultTV (2008)

Miranda Birney – Persbericht bij de expositie In de vertraging

Techniek of compositieregels zijn niet aan fotograaf Miranda Birney besteed. Niet dat ze beide aspecten niet beheerst maar ze wenst er zich niet door te laten hinderen. Het staat haar spontatiteit en impulsiviteit maar in de weg. Daarmee is meteen de kracht van haar werk blootgelegd. Ze ontspant de sluiter alleen bij bestaand licht, dus geen ingewikkelde lichtopstellingen of flitsfotografie. Overbelichting of bewegingsonscherpte worden door haar in dank aanvaard wanneer deze ‘fouten’ meer glans geven aan de suggestieve lading van een beeld. Want een beeld is voor haar pas geslaagd als er een suggestie vanuit gaat.

Al vanaf haar vijftiende gaat Miranda de straat op om zich te laten leiden door haar intuïtie. Die werkwijze levert steeds verrassende beelden op. In bijna alle foto’s van Miranda ontbreekt de mens en toch is diens aanwezigheid steeds tastbaar als sporen van het menselijk bestaan. Sommige mooi, andere lelijk. Een aantal elementen -zoals gebroken ramen (of spiegels) en lichtval- komt steeds terug in Miranda’s beelden. De betekenis van die elementen geeft zich niet zomaar prijs.

De intuïtieve werkwijze van Miranda wordt voor een belangrijk deel gevoed door persoonlijke motieven. Het is het onderbewuste dat spreekt. Daarom zijn gemoedsrust en verleden belangrijke pijlers in haar werk. Zo maakte Miranda al eens een zeer persoonlijke serie over haar ouderlijk huis. Het maken van beelden stelt haar in staat om de wereld in perspectief te blijven zien. Uitzonderingen daargelaten werkt ze zelden conceptmatig. Je zou zeggen chaos troef. En toch is dat niet waar. Er is wel degelijk een rode draad in haar werk te zien. Het onderbewuste brengt haar daar steeds naar terug. Misschien zou je het werk van Miranda nog het best kunnen omschrijven met de woorden ‘zuiver’ en ‘onbevangen’.

Frank van den Bosch, kunsthistoricus. (2011)

Creatieve scholing

1997. Forum, Centrum voor communicatie en journalistiek, Utrecht – fotoredactie

1989-1991. KABK, Koninklijke academie beeldende kunsten, Den Haag – fotografische vormgeving

1987-1989. Vrije Academie, Den Haag – autonome fotografie